امام علی علیه السلام در نهج البلاغه نکاتی درباره چگونگی دوران فتنه را بیان کرده‌اند.

امام علی علیه السلام:

إنَّ الفِتَنَ إذا أقبَلَت شَبَّهَت، و إذا أدبَرَت نَبَّهَت، یُشَبِّهنَ مُقبِلاتٍ و یُعرَفنَ مُدبِراتٍ، إنَّ الفِتَنَ تَحومُ کالرِّیاحِ یُصِبنَ بَلَدا و یُخطِئنَ اُخری.

بی گمان، فتنه‌ها چون روی می‌آورند فضا را به شبهه می آلایند (فضا را مشتبه می‌کنند) و چون پشت می‌کنند، آگاهی می‌بخشند. بهنگام روی آوردن در آغاز ناشناخته اند، اما به گاه رفتن و بروز آثار شناخته می‌شوند؛ هجومشان گردبادی کور را می‌ماند که به شهری فرود می آیند و شهری دیگر را نادیده می‌گیرند.

نهج البلاغه: الخطبة ۹۳